Rozdział 1

ROZDZIAŁ 1 

 *Harry* 

 -Hazza, no dalej! Wstawaj!- słyszę czyjś głos, a po chwili puchata poduszka ląduje na mojej głowie, skutecznie mnie dobudzając.

Zauważam szatyna, wpatrującego się we mnie wyczekująco.

 -Li, wyluzuj. Już wstaję!- bronię się.

I rzeczywiście mam taki zamiar, ale prześcieradło zdaje się być magnesem, przyciągającym mnie do siebie.

-Haaaryyy- woła, ociągając się, kiedy widzi brak zmiany mojego położenia.           
-Mówiłem już, jak bardzo cię nienawidzę?- próbuję być zły.

-Tak naprawdę, to mnie uwielbiasz, wiem to- próbuje uśmiechnąć się najszerzej jak się da. 

Przyglądam się temu z rozbawieniem, aż wreszcie postanawiam przerwać.

-Okej, Li! Stop, bo ci jeszcze policzki pękną! 

 Mój współlokator po tym, jak zauważa moje powolne ruchy, wzdycha głośno i kieruje się do drzwi. 

Najchętniej oddaliłbym się z powrotem w podróż do malowniczej krainy snów, ale nie mogę zawieść kolegi. 

Z niewiadomego powodu poprosił mnie o wspólne odebranie listu z poczty. Tłumaczył, że to wiadomośc, od której zależy jego przyszłość, ale nie może zdradzić nic więcej. 

Zdziwiło mnie to, jak tajemniczy był, ale pomimo tego postanowiłem go wesprzeć. 

W końcu od tego właśnie są przyjaciele.

Wstaję powoli z łóżka i odgarniam lekko spocone włosy z twarzy. 

Po kolejnym poganiającym mnie krzyku, decyduję się wziąć pierwsze ubrania, które rzucą mi się w oczy i tym sposobem wchodzę do łazienki z błękitną koszulą, białymi bokserkami i czarnymi, obcisłymi rurkami z przetarciami na kolanach. 

Pośpiesznie szczotkuję zęby i szukam skarpetek bez dziur.

Nie zawracając sobie głowy zbyt skomplikowanym ułożeniem fryzury, biegnę do kuchni. 

 -Ta daam!- krzyczę, zaskakując tym Liam'a. 

On wypija tylko ostatni łyk kawy i już po chwili jest gotowy do wyjścia.

Ubieramy kurtki, przewiązujemy szaliki przez szyję, nakładamy czapki i wychodzimy na dwór.

Idziemy wąskimi alejkami, mijając ludzi, którzy obdarzają nas wieloma 'dzień dobry'.

Odpowiadamy im tym samym i wracamy do prowadzonej rozmowy.

Chłopak oczywiście denerwuje się, kiedy widzę, jak małej dziewczynce upada lalka i stwierdzam, że muszę jej pomóc. 

Ale cóż... Tak bardzo jak nie chcę spowalniać wycieczki, tak bardzo uwielbiam dzieci. 

Schylam się i doganiam kobietę z wózkiem, wręczając im zgubę.

Dziewczynka, trzymając zabawkę ponownie w swoich drobnych i bladych rączkach dziękuje mi i obdarza mnie najcieplejszym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałem. 

Zatracam się w dziecięcym uroku na tyle mocno, że dopiero po chwili słyszę chrząkanie i z żalem żegnam się z małą. 

Dalsza droga mija bez zbędnych przystanków, a kiedy wreszcie docieramy pod budynek poczty, Liam nie może utrzymać emocji na wodzy i podskakuje kilka razy. 

Przechodzimy przez drzwi i skręcamy w korytarz, prowadzący do windy.

Wjeżdżamy nią na drugie piętro.

Ustawiamy się w jednej z kilku kolejek i czekamy, aż nas przyjmą. 

Po zaledwie piętnastu minutach mój współlokator trzyma w rękach lśniącą od czystości, białą kopertę. 

Nie może opanowac drgawek, więc otwarcie jej zajmuje mu nieco więcej czasu. W końcu zaczyna czytać, obgryzając przy tym paznokcie. 

Zgaduję, że wyszukuje w tekście konkretnej informacji. 

Jestem pewien, że ją znalazł, kiedy jego źrenice rozszerzają się, a spod powiek zaczynają wypływać łzy. 

Rzuca mi się na szyję i kręci się ze mną dookoła. 

 Czekam, aż jego emocje opadną, a wtedy pytam:

-Liam, powiesz mi? 

-Ahh..No tak..-przerywa- Dostałem staż w Nowym Jorku!!- dokończa z piskiem jak u małego dziecka, które zabiera się do sklepu z zabawkami.

-Wow, stary, gratulacje!

-Dzięki, to wiele dla mnie znaczy.

-A kiedy wyjeżdżasz?- pytam zaciekawiony.

Przełyka nerwowo śline, zanim decyduje się odezwać.

-Za kilka dni, przykro mi.

Moja mina zmienia się natychmiast.

 Wiem o co mu chodzi.

Przez caly czas, od kiedy mieszkamy razem nie rozstawaliśmy się na dłużej niż jeden dzień.

Nie chcę zostać sam, ale zrobię wszystko, aby byl szczęśliwy i spełniał marzenia.

 -Będzie mi ciebie brakowało, bracie.

___________________________

BARDZO WAS PROSZĘ O KOMENTARZE.